Gogoan ditut duela urte batzuetako uda amaigabeak. Goizean goiz esnatzen ninduten gurasoek; bainujantzia hartu, erraz eranzteko arropa jantzi eta hondartzarako bideari ekiten genion. Bada, hilabete haietan nire kezka bakarra jolaserako behar-beharrezkoak nituen pala eta kuboa etxean ez ahaztea zen. Eta gogoan dut, haatik, eguneko gauzarik gogorrena hondartzara heltzeko egin beharreko bidea zela. Horretara mugatzen ziren nire buruhauste eta kezkak; hortik at geratzen zen guztiak, batere axolarik ez.
Halaber, gauzak asko aldatu dira; ni ere aldatu naiz, badakit, baina uste dut arazoa ez dela hori. Udak guztiz bestelakoak dira orain; ez dakit hobeak ala okerragoak, baina ezberdinak. Egunak, asteak edota kasu honetan, hilabeteak, gero eta azkarrago pasatzen zaizkidala jabetu naiz, eta alboan ditudanekin hitz eginda, sentsazio bera dutela ohartu naiz. Ez dut uste kasualitate hutsa denik. Hori horrela, eta makina bat buelta eman ondoren, ondorio batera iritsi naiz: momentuan momentukoa bizitzeaz ahaztu gara.
Lasterketa baten barruan izango bagina bezala bizi gara azkenaldian, inguratzen gaituzten eguneroko gauzei jaramonik ere egin gabe. Oro har, modan dago gizarte honetan okupatuta egotea, eguneko minutu eta segundo guztiak zerbait egiten pasatzea. Korrika eta presaka ematen ditugu eguneko 24 orduak. Alabaina, geroz eta arraroagoa da denbora librea izatea, gustuko dugun horri denbora eskaintzea, ezer ez egitearekin disfrutatzea. Eskua jokatuko nuke oporretan egon eta ehuneko ehunean deskonektatzen dutenen zerrenda motz-motza dela.
Ez dakit gakoa non dagoen esaten –ideia zipitzik ere ez dut–, baina ziur nago oraindik etorri ez denaren esperoan egoteak, edota bihar egitekoak ditugun horietan fokua jartzeak, ez duela inongo mesederik egiten.
Laburbilduz, bihar edo etzi gertatuko den edo ez den horri balio gutxiago ematean egon daiteke giltza. Orainak du garrantzia, eta bihar etorriko da etorri beharrekoa. Beste ezertan pentsatu gabe, haurrak ginenean gauzarik txikienarekin ere egiten genuen moduan. Momentuan momentukoa.