Hala ere, duela aste batzuk, ostiral goiz batean hori muturrera eraman nuela dirudi, nire galtzerdien tiradera ireki eta pare bat hartu nuenean gehienak heze zeudela konturatu bainintzen. Hasieran pentsatu nuen Aroa nire pisukideak esekitokitik kendu zituela guztiz lehortu gabe eta hor utzi zituela, baina galtzerdiak usaindu eta txiza usain handia zutela igarri nuenean ohartu nintzen ez zela hori gertatutakoa.
Duela aste batzuk barrez lehertarazi ninduen istorio bati buruz idatzi nuen, hain zuzen ere, tik-tokeko bideo batean agertzen zen 96 bateko gizon bati buruz: bideoan gizona mozkortuta ohean zerraldo erortzen da eta emazteari esaten dio superbotereak dituela uste duela, komunera joan denean argia bere kabuz piztu baita eta irten denean bere kabuz itzali; eta emazteak erantzuten dio ez duela botererik eta hozkailuan egin duela txiza. Bada, badirudi bizitzak artea imitatu duela.
Ostegun bateko parrandaren ostean gertatu zen, eta gogoan dut ordu txikitan heldu nintzela etxera, nahiz eta ez dudan galtzerdien tiraderara hurbildu izanaren oroitzapenik; eta ez dut ulertzen zergatik gelditu zen nire galtzerdien tiradera blai eginda, gaineko armairua irisgarriagoa da eta. Sherlock Holmsek lau pipa erre beharko lituzke misterio hau argitzeko.
Dena den, horrek orain gogora ekarri dizkit sarritan ikusten ditudan eta barre eragiten didaten sitcomak, hala nola “Porridge” (Slade espetxeko bizitzari buruz, 70eko hamarkadako Ingalaterran). Beharbada ikusten dudana serioago hartzen hasi beharko naiz orain, ez baititut gauza horiek benetan bizi nahi.